Halka to dziś juz prawie zapomniany element damskiej bielizny. Jest to najczęściej spodnia spódnica wykonana z tkanin bawełnianych, jedwabnych lub wełnianych. Często halka stanowiła jedność z koszulą, zwłaszcza na początku wieku XIX. W późniejszym okresie kiedy modne stały się szerokie spódnice, halki szyto jako osobna część garderoby. W miarę wzrostu obwodu spódnicy, zwiększała się liczba halek noszonych pod nią. W prowadzenie krynoliny zmniejszyło liczbę halek, ale całkiem ich nie wyeliminowało. W halki wszywano fiszbiny lub metalowe obręcze i wtedy noszone były jako krynoliny, podobnie w przypadku tiurniur, tyle tylko, że wszywano półobręcze. Halki z grubych tkanin wełnianych lub bawełnianych bywały watowane i pikowane, były to halki zimowe.
Krój halki zmieniał się wraz ze zmianami w kroju spódnicy, bez względu jednak na krój halki podobnie jak pozostałe części ówczesnej bielizny były zdobione haftami, falbankami i koronkami. Najozdobniejszym elementem halki był oczywiście jej dół, pozostały kawałek był raczej prosty. Nie było jakiegoś szczególnego przepisu dotyczącego kroju halki, mogły one być wiązane w talii lub zapinane na guzik, a także przymarszczone do paska lub tylko z tunelem na tasiemkę, oczywiście zdarzały sie kombinacje wszystkich tych elementów.
Od czasu wejścia w modę tiurniur halki często łączono ze stanikiem gorsecikowym w pełną halkę princeskę. Dodatkowo jeśli pod suknię nie zakładano tiurniury, tył takiej halki princeski był usztywniany obręczami, obszywany gęsto marszczonymi falbanami lub po prostu mocno marszczony.
